Üzülüyorum işte lanet olsun, ama tek nedeni sen değilsin bu hüznün,,

Bir sabaha daha akşamdan kalma, kafamda yumak yumak düşünceler, kalbimde kocaman bir ağırlık ve yalnız uyandım yine,

Tabiki başta yine malum sorumuz "neden" önceliğini hiç yitirmiyor.

Korkuyorum, ne kadar artıcak bu sorunun şiddeti içimde, zaman bazen bazı duygulara ilaç olmuyor, aksine..

Neyin eksikliğini hissettiğimi anladım, "arkamı yaslamanın"

yok işte lanet olsun ki yok, kimse yok

Biraz düşsem biri alıp götürüvericek, 

Hayat senle kolaylaşmıştı yine, yine bırakmıştım kendimi, zırhlarımı, kolaylaştırdığından daha fazla zorlukla bırakıp gidiyorsun en kolaylaştırdığın anda, korkuyorum çok korkuyorum bu zorluğa dayanamayıp kollarına bırakıcam kendimi diye, bu defa olmaz, olmamalı...