hayatım beni hiç mesut etmiyor şu anda.
bişileri yaşamak için zaman yaratmaya çalışmaktan yoruldum.
o kısacık zamanlarda yaşıyım diye herşeyi elimi yüzüme bulaştırmaktan,
sonra daha da yorulmaktan.
durmak istiyorum.
sadece durmak, sabit kalmak.
istediğim hiçbişeyi adam gibi düşünemezken, düşünmek istemediğim bir sürü şeye günümün her saatinde kafa yormaktan.
konuşmak istemiyorum
bazen sadece dinlemek bile çok zor oluyor
sanki boynumdan bir ip geçirmiş biri hergün çekiştiriyor
omuzlarım düştü
yeter diye bağırmak istiyorum bazen, soğuk soğuk terliyorum bazen çok üşüyorum.
gözlerim hep aralık.
dudaklarım kuru
ellerim sanki benden bağımsız hareket ediyor
şuursuzca uyuyup sonra şuursuzca uyanıyorum her sabah,
şuursuzca yemek yiyip mutsuz oluyorum
hayatımdaki hiçbir zevkimi yerine getiremiyorum
hiç denemediğim şeylerden zevk almaya çalışıoyrum
hiçbir kelime hiç bir söz öbeği tanımlayamıyor durumumu
haaytım benden çok uzakta bir yerde başka biri tarafından yaşanıyor sanki
bulutlu gözlerin ardından anlamaya çalışıyorum
hep bir dumanlı kafam
hayatım boyunca aradığımı bulamamaktan korkuyorum
özlediğim şeyler var
özlediğim giysiler
özlediğim müzikler
özlediğim filmler
özlediğim fotoğraflar
özlediğim mekanlar
özlediğim şehirler
evet şu anda hayatımdaki en baskın duygu özlem
elimde avucumda olmayan tutamadığım bakamadığım göremediğim tadamadığım herşeyi
ama her şeyi çok ama çok özledim
zorlanıyorum
kısacası
evet
çok zorlanıyorum
savruluyorum

not: pijamalarımı giyip (ki en sevdiklerim yanımda bile yoklar:( )dünyanın en iç karartıcı almodovar filmini izleyip sadece ağlamak istiyorum, sonra da uzun uzun uyumak.