09.08.10/05.06

Sabiha Gökçen HL

Her şey geçmiş, bitmiş.
Yeterince yükseldiğinde, her şey ufacık kalırmış.
Dünya çok büyükmüş, Dünya çok küçükmüş.
Benim hayallerim küçücükmüş, aslında umduğumdan çok ama çok kolaymış.
Çok başka yerlerde bambaşka hayaller yaşanıyormuş, ki benim hayallerimmiş bir çoğu.
Bir rüyaymış, yine ben görmüşüm.
Çok düşünmüş, çok üzülmüşüm.
Belki de fazladan duygular bunlar.
An geliyor başka bir yerde başka birine aynı sözleri sarfedebiliyorsan, böyle bakabiliyorsan, bu denli kurtulabiliyorsan, bunlar abartılı duygularmış.
Ama yine benimmiş, içimmiş.
Hani yine olsa derler ya!...
Bu sefer bu hikayeyi ben yazmadım. Ama yine ben oynadım, belki de şimdiye kadarkilerin en iyisini hem de.
Işıklar yanarken dünyanın bir ucunda,
ışıklar sönerken bir şehirde,
küçücük bir çocuğun gözlerinde, ellerinde,
yeniyetme bir delikanlının hallerinde,
samimiyette,
yolda,
gitmekte ve yine gelebilmekte,
umudu gördüm.
Sabiha'da oturup günün ışımasını beklerken de yazdım.
Gözlerim mahmur, gözlerim yorgun, uykulu, gözlerim çok görmüş bayağı geçirmiş ama umutlular şimdi.