Uzun zaman oldu yazmayalı elime defteri kalemi almayalı-yine almadım ya bakma sen-, içime dönüp dikkatli dikkatli bakmayalı, en azından benim için, benim gibi biri için...
Öyle mutluyum ki evimde, herkesten, her şeyden uzak, ıssız adada gibiyim, her şey elimde şimdi...
Hiç hayatınızda sizin için kötü gibi görünen olmasını istemediğiniz bir şey olduğunda üstünüzden büyük bir yük kalkmış gibi hissettiğiniz oldu mu?
Bana iki kez oldu.
Biri birkaç saat önce.
Biri daha önce bir sene belki daha fazla...
Hiç hayatınızda kocaman bir şey olduğunda yanından geçip gittiğiniz oldu mu?
Ben bunu çok yapar oldum, özellikle de son 4 yıldır.
Nasıl bir savunma mekanizması geliştirdiysem, kafamı bir yerden alıp hop diye başka bir yere koyabiliyorum, saniye sektirmeden.
Bu iyi bir şey mi yoksa kötü mü hala çözmüş değilim.
Son sürat bir şeyler değişiyor hayatımda ve ben bakıyorum, sanki bir durak noktası var ve oraya varmasını bekliyorum.
Öylece izliyorum, sabit, sakin, tepkisiz...
İçimde bir şey var, ne olduğunu çözemediğim garip bir ses, bir his...~
Garip bir şekilde ilk kez ne istediğimi biliyorum.
İlk kez bu kadar netim hayata!
İstemeden, şuursuzca yaptığım, olursa da olur olmasa da olur dediğim her şey geride şimdi.
Biliyorum ilk kez!