Pambık Şekeri

2011-03-22T01:31:00.000+02:00

"Farklarımızda benzerlikler aradık
Sürtündük ve yonttuk köşelerimiz vardı
Gardiyansız bir hücreye kapandık
Seviştik ve acıktık aşktan önemli şeyler de vardı
Senin tilkilerin dolanıp durdu kafanda
Bazen parçalar kopardı içimden hatta
Aşktı bu, güzeldi…
Uçan balonlar gibi kaçıp yükseldik
Renklerimiz başkaydı belki
Gözden uzaklaşıp patlamak istedik
Bulutlarda yaşıyorduk sanki
Senin tilkilerin hırlayıp durdu kafamda
Dişlerinin izi vardır belki de ruhumda
Aşktı bu, güzeldi"

2011-03-09T02:08:00.000+02:00

Garip bir şekilde girebildim blogspota kader mi desem uydurma! mı desem bilemedim ama bu kadar canım istemişken yazmayı çat diye açılınca önümde tutamadım işte, özlemişim zaten, günlerdir içimden taşan bu yazma isteğine karşı koyamadım.
Hem zaten şu hayatta kaç defa yaptık yok artık yapmayacağım dediğimiz şeyleri, kaç kez geri aldık söylediğimiz sözleri...
Madem alamıyoruz anları bari bırakın yazıları sözleri duyguları geri alalım bazı hislerimizi yanımıza alalım en sevdiklerimizi alalım bir de geri, bari ona izin verin...
Pencereden bakıyorum bembeyaz bir ışık her yerde, iki tane hüzünlü salıncak-neden hüzünlüdür bu salıncaklar öyle yanyana iki tane usul usul salınan galiba kişiden bağımsız çok kolay hareket edebildiklerinden bu hissiyatları- iki tane yıkılmış bank, iki tane sağlam bank, sokak lambasının sarı ışığı altında deli gibi uçuşan beyaz pamuk taneleri... Nasıl istedim onlardan biri olmayı, nasıl... Öyle bir savrulsam ki, ben ben olmasam artık sen sen olmasan; istemediğimiz, unutmak istediğimiz tüm anlar tüm sözler dağılsa boşlukta, bir bir parçalansa üstümüzden, biz ufacık kalsak o sarı ışığın altında savrulup usulca aynı yere konsak erisek bitsek sonra, ama önce, aynı yere konsak...
Sevgilim,
sen nereye gidersen git, nerde kimle olursan ol, benim sevgilim olarak kalacaksın zamanın boyutsuzluğunda bizim bir daha hiç ulaşamayacağımız o ihtimal dahilindeki hayatlarımızın birinde...
Ben savrulup savrulup yine senin yanına düşeceğim.
Çünkü ben bir daha hiç kimsenin kollarında o denli kaybolmayacağım belki, belki kimse bana o gözlerle bakmayacak bir daha ve ben kimsenin kirpiklerini bu denli sevmeyeceğim.
Kaç kez yazdık, kaç kez sildik biz birbirimizi,
kaç kez sevdik biz birbirimizi?
Bu buzdan soğuk karlı İstanbul akşamında ben yine yalnızım bu şehirde, biliyorum.
Ellerimi uzatıyorum, uzatıyorum ama bırakamıyorum.

AN gelir...

2011-02-27T17:06:00.000+02:00

Hani sabah uyandığınızda çok güzel bir rüyadan tek bir an vardır, rüya olduğunu anladığınız içiniz birden cız eder, çok garip bir histir o çok güçlü ama tek bir andır sadece, belki tüm gün etkisi sürer ama o his sadece bir "an"dır...
İşte ben 2 sabah önce uyandım sonra bir anda bir şey gördüm bileğimde ve bir an yaşadığım şeyin gerçek olduğunu anladım, sadece bir an içim hop etti sonsuz bir mutlulukla doldu, çok garip bir his, çok güçlü ama tek bir "an"...
Bir yazı yazmışım Şubat 11 sanırım, ben ki hep tarih atarım atmamışım bu defa, şöyle ki;
"Ben hiç şarkı dinlemedim senin için. Hüzünlenmedim, üzülmedim, hiç üzmedin ki beni. Seni hatırlayınca bir gülümseme geldi oturdu hep yüzüme. Hiç düşünmedim, hiç hayal kurmadım. Sadece tek bir an umdum belki. O karşılaşmanın ilk anı gelip geçti gözlerimden bir-iki.. Sen hayatımdaki bazı şeylerin tanımı oldun bazen; "onun gibi" benzetmesiyle anıldın. Hiç karşılaşmadık, hiç konuşmadık belki ama farkında olmadan kelimeler biriktirmişim ben sana. Dökülüverdiler ellerimden geçenlerde. Hayatta hep bir şeylerin olması için birilerinin gerekli taşlara vurmasını bekliyoruz. Kader dedikleri öyle bir şey ki; yine bizim ellerimizde şekilleniyor. Ama biz farketmiyoruz, adına kader diyoruz. Yıllar önce bir gün kafamı kaldırdığımda orada duruyordun. Kendinden emin, her şeyi düşünmüş tartmış. Korkusuzca dikiliyordun başımda. Belki çok beklemiş ama beklediğin günün gelmesinin gururu vardı gözlerinde. Şimdi sıra bende belki de. Yeterince bekledim mi, o gün geldi mi bilmiyorum... İsminin ismimin yanında olmasından medet ummalımıyım bilmiyorum. Burada umulan "medet"in ne olduğunu da bilmiyorum."
Bir öyküsü vardı ablamın ben ki daha ilkokuldayım sen bile yoksun daha, ismi "Kadife Sokağı" bir adamın bir şeyi yıllarca bekleyip sonra beklediği günün gelmesiyle daha da mutsuz olduğu aslında sevdiği şeyin beklemek olduğunu anladığı çok ama çok güzel bir hikaye beni çok ağlatan. Nedense şimşek gibi çaktı kafamda.. Belki yıllarca beklemek değil tutan tarafı ama bir yerinden örtüştürdüm heralde işte bilmiyorum isteyen istediği ucundan tutsun.
Sen ki "beni hiç olmayacaklara inandıran adam";
demek bizim senle hikayemiz yıllar sonra soğuk ve yağmurlu bir şubat akşamında son bulacakmış.
Herkesin çok net bir tanımı yok belki şu hayatta aklımda ama seninkisi "saman alevi"...
Bir anda gözümü alacak kadar parlayıp sonra aynı hızla sönen, hep öyle olmadı mı zaten...
Şu 'an'dan sonra hiçbir şeyin mantıklı bir açıklaması olamaz zaten, o yüzden bırak,
kalsın...

____________________________0_______________________________
Ve bu yazı buraya yazdığım son yazıdır.
Şu ana kadar takip eden, okuyan eleştiren, yorum yazan, herhangi bir sözünden etkilenen tüm okurlara teşekkürler..
Belki başka bir blogda, başka bir yılda, başka bir yerde görüşmek üzere.

aramızda dağlar yollar yıllar var iken, beni sana sımsıkı sarılı görenler olmuş

2011-02-21T17:20:00.000+02:00

Kitaplar vardı annemlerin başucunda daha çok küçüğüm o zamanlar ama hep de meraklıyım okumaya özellikle de şiirlere, eski püskü kenarları yırtık bir şiir kitabı vardı. Her gün okurdum. Meğer ezberlemişim farketmeden. Her okuduğumda daha güzel daha anlamlı..
...
İçim, bir suskunsa tekin mi ola?
O Malta bıçağı,kınsız,uyanık,
Ve genç bir mısradır
Filinta endam...
Neden, neden alnındaki yıkkınlık,
Bakışlarındaki öldüren buğu?
Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...
Nasıl da almış aklımı,
Sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan,
Dost, düşman söz eder kendi kavlince,
Kınanmak, yiğit başına.
Bu, ne ayıp, ne de yasak,
Öylece bir gerçek, kendi halinde,
Belki, yaşamama sebep...

Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
Ve zehir - zıkkım cıgaram.
Gene bir cehennem var yastığımda,
Gel artık...

2011-02-17T04:20:00.000+02:00

Evet uyuyamadım ve evet bunda senin payın büyük.

Şu prosedürler, protokoller, her şeyi usulüne göre yapmacalar beni öyle sıkmış, germiş ve yormuş ki, ya da artık yaşlandım tahammülüm yok, nasıl koyveresim var ama yok olmuyor. Tutucaz ya kendimizi herkes sıkı sıkı tutsun kendini aman bırakmasın. Halbuki nasıl güzeldi sabahın ilk ışıkları, nereye gitti onlar?

Biliyorum bir şeyin ne kadar en ince ayrıntısını düşünsek de yani şu şekilde olur herhalde bunun başka alternatifi yok desek de hayat nasıl saçmasapan bir olasılık çıkarıyor karşımıza yok artık diyorum ya yok artık!

Ben ki hayalgücüme güvenirim kurmaya kurmaya biraz körelmiş de olsa artık bu beni bile aştı!

Kalakalmak bu olsa gerek.

Ama benim hiç sabrım yok ki beklemeye, günleri saymaya, gerildim lastik gibi kopup kendimi duvardan duvara vurasım var.

Ben bugün bunları yazmıcaktım ki, bambaşkaydı kafamdakiler.

Aradığım yepyeni bir hevesti de ben galiba yine yanlış kutuyu açtım.

2011-02-14T14:35:00.001+02:00

Nereden gelip nereye gideceğini hiçbir zaman tam olarak öğrenemeyecek ve bir de düşünme yetisine sahip olan bir canlının hayatı boyunca normal olmasını beklemek saçma olmaz mı? İnsan denilen bu yaratığın dengesizliği, zaman zaman özgüvensizliği, tatminsizliği de hep buradan gelmez mi? Elinde olan çok az bilgiyle hayata tutunmasını ve tam performans göstermesini beklemek çok büyük haksızlık olsa gerek. Bir ana rahmine düşüşünü bir de an gelip yaşadığı hayatın son bulacağını bilen insan için öncesi ve sonrası öyle karanlık ki. Bu hayatta yaptığı her şeyi bağlamak istediği tüm nedenlerin aslında sonunda hep havada kalmaya mahkum olduğunu bilmesi... Tam da bu noktada din olgusu ortaya çıkıyor sanırım. Bu karanlığı bir yere bağlamak, hayatında bir nedensellik yaratmak isteyen insan çeşitli inanışlar türetiyor. Ama soyutluğun tatminsizliğinden kurtulamayanlar hayatları boyunca bir şüphe ve karanlıkla yaşıyorlar. Bu yalnızlık ve kaybolmuşluk hissi de buradan. Belki de hayatımızdaki tüm koşuşturma ve karmaşa insanın bunları daha az düşünüp daha düz bir çizgide hayatını sürdürmesi için. Kim bilir...

bugün günlerden güzellik, sefa geldin, hoş geldin Ah bu yağmur yalnızlığımmış, dindim efendim

2011-02-13T01:04:00.000+02:00

2011-02-10T20:14:00.002+02:00

Biz annemle alışverişe çıkınca durum değişik bir hala alabiliyor, nasıl mı?
-yok beğenmedim ya içime sinmedi.
+e tamam boşver o zaman.
(2-3 adım sonra)
+niye almadın güzeldi onlar
-ne biliyim
+alsaydın ya çok nur yüzlü bir adamdı
-yaa
+belli yani böyle evinin rıskını çıkarmaya çalışır gibi bir hali vardı
-ya evet bence de öyleydi! dönelim o zaman
+e hadi dönelim
(ve dönüp neyse o şey alınır)
=)

2011-02-10T19:31:00.001+02:00

Hiç sevmedim gezdim, yaşadım, çok gördüm, çok öğrendim, alın bunlar da deneyimlerim şarkılarını.
Ama Bülent Ortaçgil yapmış olmuş, yapacak bir şey yok, hem de çok güzel olmuş!

hep çok şey istedim beğenilmedim
sevenler mutlu oldu bu kez ben kaçtım
bi kaç kez aşık oldum herşeyı yıkıp geçtim
daha çok gençtim farketmemiştim
yaşadık öğrendik herkes başka biçimde
taşırım hala ayrıntıları içimde
bir köşem var adım belli
sevdiklerim artık yanımda
mirasyedi gibiyim yatarken bu kumsalda
ben mutlu sen umutlu
beklentıler var yaş elli
hayat sür gittiği yeri
sonu başından belli
yaşadık ögrendik
herşey başka şekilde
taşırım hala ayrıntıları içimde
hiç bir şeye ınanmadım
uğrunda olecek kadar
inanalara imrendim
yaşamak çok kolay
yıkılan duvarlar gördüm
cografyanın değiştiğini
hiç kimse değiştiremedi
güçlünün haksızlığını
yaşadık ve öğrendik herşey birbirinin içinde
taşırım hala ayrıntıları içimde

2011-02-06T18:06:00.001+02:00

mad girl's love song

2011-02-01T16:03:00.000+02:00

i shut my eyes and all the world drops dead;
i lift my lids and all is born again.
(i think i made you up inside my head.)

the stars go waltzing out in blue and red,
and arbitrary blackness gallops in:
i shut my eyes and all the world drops dead.

i dreamed that you bewitched me into bed
and sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(i think i made you up inside my head.)

god topples from the sky, hell's fires fade:
exit seraphim and satan's men:
i shut my eyes and all the world drops dead.

i fancied you'd return the way you said,
but i grow old and i forget your name.
(i think i made you up inside my head.)

i should have loved a thunderbird instead;
at least when spring comes they roar back again.
i shut my eyes and all the world drops dead.
(i think i made you up inside my head.)
_______________________________sylvia plath________
Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi;
Açarım gözkapaklarımı ve doğar herşey yeniden.
(Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)

Yıldızlar vals yaparlar, kırmızı ve mavi,
Ve keyfi bir siyahlık dörtnal peşinden:
Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi.

Düşledim büyüyle beni yatağa çektiğini
Ve çılgınca öptüğünü, delice şarkı söylediğini.
(Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)

Devrilir gökten Tanrı, solar cehennem ateşleri:
Melek ve Şeytan’ın adamları çeker giderken:
Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi.

Hayal ettim söylediğin yoldan döneceğini,
Fakat yaşlandım, artık unuttum ismini.
(Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)

Bir fırtına kuşunu sevmeliydim seveceğime seni;
Hiç değilse baharda göğü şenlendirir gelirdi.
Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi.
(Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)

çeviren : ismail haydar aksoy

konuşamıyorum...konuşamıyorum...konuşamıyorum...

2011-02-01T13:51:00.000+02:00

Ne zamandır aklımda bunu yazmak, ya da bağırmak, çağırmak birilerine duyurmak mı demeliyim..
Aslında şimdi şikayet edeceğim şeye kendim de bir çare bulmuş değilim ama şu an sürdürülen sistem de hiç doğru değil, bunu bizzat yaşayarak tecrübe ediyorum.
Ben artık ne tam olarak İngilizce ne de tam olarak Türkçe konuşabiliyorum!
Özellikle de okulla ya da işle ilgili konuşurken.
Ne yapmak istiyorsun okulu bitirince ya da şu an hangi projelerde çalışıyorsun diye soranlara cevapları mı biri kaydedip bana dinletse kendimden utanırım. Bunu iki şekilde algılayanlar olabilir; birincisi artistlik yapmak için araya İngilizce kelimeler sıkıştırdığımı düşünüp beni ayıplayanlar, ikincisi ise bu durumu yaşamış ya da gözlemlemiş gerçekten olabileceğine kanaat getirmiş diğer grup. İlk gurubu da haksız bulmuyorum çünkü böyle konuşarak onları haklı çıkaran bir sürü insan var etrafta. Ama benim bu yaşadığım sıkıntı tamamen kendini bir dilde ifade edememe sorunu. Yıllardır her şeyin o kadar ingilizcesini öğrendik ki şimdi bir anda aklıma türkçeleri gelmiyor, dahası bazılarının gerçekten türkçesi yok, bazı şeylerin de ingilizcesi yoktur muhakak yani iki dil birbirini karşılayamıyor. Ve ben ne bülbül gibi İngilizce ne de bülbül gibi Türkçe şakıyabiliyorum. Saçmasapan, aslında kendi içinde anlamlı ama sadece İngilizce bilen birinin anlayabileceği tarzanca cümleler çıkıyor ortaya. Ve ben bu durumdan gerçekten çok rahatsızım. Belki İngilizce eğitim almamış olsaydık kendimizi yurtdışında diğer insanlara bu kadar rahat açamazdık, derdimizi anlatamazdık ki bilimde ve teknolojide birçok şey yurtdışında daha hızlı geliştiğinden onları anlamamız ve ilerlememiz için bu eğitim gerekli olabilir ama yurdumuzda da kendi insanlarımıza aynı derecede kendimizi ifade ediyor olmamız gerekmez mi?
Bu sıkıntıyı sadece benim değil, benim gibi eğitim almış birçok arkadaşımın yaşadığını biliyorum. Şimdi soruyorum nedir bunun çözümü?...

2011-01-31T18:19:00.000+02:00

Eveet, çok oldu, hiç yoktum buralarda, birçok yerlerdeydim.
Yeni geldim=)
Aslında tüm bu yolculuklarım süresince çok şey takıldı gözüme, çok söz takıldı dilime ama yazamadım vakit olmadı, not da alamadım çünkü defterlerim yanımda yoktu=(
Hatta bittiler, evet benim defterlerim bitti! En kısa zamanda tedarik edeceğimdir.
Neyse bu ayrıntılardan sonra, ben bazen bazı şeyleri yazmazsam birilerine haksızlık etmiş olacağımı düşünüyorum. Yine öyle hisler içinde anlatmaya tüm bu yolculuklara çıkmadan bir gece önce gittiğim Birsen Tezer konserinden başlayacağım.
Çok geç keşfettim sanırım ben bu kadını ama tanıdığımdan beri kulağımdan düşüremiyorum. Yaklaşık 2 hafta önce konseri vardı Alt'ta. Ayrıca Alt ne güzel mekanmış=) Mekana girmemizle şu sözleri duymamız da "Seni sevdiğimdendir gelirim ben bu yere"...
Öyle güzeldi ki hiç bitmesin istedim, herkese tavsiye ederim.
Sonra yine uzun otobüs yolculukları güller şehri, gidemediğim göremediğim hasretim nazlı Ankara ve birkaç yer daha..
Hepsini uzun uzun yazacaktım, ama geçti, belki geldikçe yine yazarım..
Ama işte yine aynı en sevdiklerimin en uzakta oluşu.

2011-01-13T02:29:00.000+02:00

şimdi ben nerdeyim biliyor musun?
Sınanıyorum.
Bu akşam dönerken eve
elimde poşetlerim
oturdum yine bir apartmanın ön duvarına,
karşımda boğaz içi köprü
nasıl yakınsın şimdi bana
ama ben nasıl bu kadar uzak düştüm sana
bir seçim yapmam gerekti
kendimce seçtim yine birini
doğrusu yanlışı yok bu işlerin
geç oldu ama net oldu
öğrendim.
herkesin yerine geçtim ya şu hayat döngüsünde
hala da değişiyor roller
şimdi sana şöyle söyliyim
kapat gözlerini
hayal et
mevsimlerden ilkbahar
yerlerden İstanbul
üzüldüğün
canını sıkan
kaybolduğun
yüreğine oturmuş
her şey ama her şey yok olmuş
sen ve istediklerin
bu sefer doğru yerde
doğru zamanda
ilk kez karşılaşmışsınız
belki de bir kez daha demeliyim
hani bazen gökyüzüne bakarsın bir martı uçar
kalbini sıyırıp gitti sanırsın
öyle
.

2011-01-10T04:17:00.000+02:00

içimde bir şey yine bu ara ne idüğü belirsiz.

2011-01-10T02:11:00.000+02:00

2011-01-09T03:20:00.000+02:00

çok sevdiğim bir şarkının canlı kaydını dinlerken-izlerken kendimi ordaymış gibi hissedişim
bir konserin ilk şarkısının başlayışında tam içimden göğsümden yükselen o şey
tiyatroda ışıkların kapanıp sonra sadece sahnenin aydınlandığı ilk andaki heyecanım
içime umut serpen ya da beni çok etkileyen satırlar okuduğumdaki inancım tutunuşum yazı yazma isteğim
şarkı söylerkenki o içimde kıpırdanan o zıpır o neşeli o hüzünlü o güzel huzur
hayatım hep sizin gibi
hayatım hep sizin kadar
işte geçmeyin!

of çok istedim ya..

2011-01-09T03:00:00.000+02:00

Cahildim dünyanın rengine kandım.

2011-01-09T02:27:00.000+02:00

2011-01-08T01:33:00.001+02:00

Ben istedim ki güzel sarı yeşil bahçelerde oynayalım ömrümüz boyunca,
bunları ben yaşamıyım,
bunları ben kimseye yaşatmıyım,
gel sen bunları yapma,
ben söylemek zorunda kalmıyım.

1 Ocak

2011-01-03T14:22:00.000+02:00

Bu 1 Ocak ne bahtsız gündür!
Neredeyse hepimiz 31 Aralık'a 1 hafta öncesinden hazırlanırız, hediyeler alırız, bulunduğumuz yerleri süsleriz, kimimiz nereye gideceğini planlar, kimimiz de eve yiyecek stoklarız, sanki her zamankinden fazla ve çeşitli yemek şartmış gibi o gece ve haksız da çıkartmayız bu durumu midemizde bir damla su girecek kadar bile yer kalmayıncaya yemeğe devam ederiz. Herkes kendi şartlarınca eğlenmeye çalışır o gece, yatabildiği kadar geç yatar, kimimiz hiç yatmaz, sabahı eder. Az çok hepimiz hatırlarız geçmiş yılların 31 Aralık'larını, ama gelin görün ki yılın en hızlı ve de en şuursuz geçen günü 1 Ocak'tır yani yılın ilk günü..
O gün kesin çok uyuruz, kalkınca da yorgun oluruz zaten, bir kendini salmışlık içinde bütün gün oradan oraya savruluruz. Bir bakmışsınız akşam olmuş, kısacası 1 Ocak öylesine geçmiş ve de bitmiştir.
Hani biz halk olarak hep ezilmişin, mağdurun yanındayızdır ya saçma da olsa, benim de bugün 1 Ocak'ı koruyasım ve de anasım geldi!
Kadehimi umursanmayan 1 Ocakların şerefine kaldırıyorum=)

2010-12-27T18:33:00.001+02:00

Duracağım burda,
evet evet tam burda
durgun bir suya bakar gibi
uzaklara dalacak gözlerim
ne düşündüğümü belki ben bile bilmeyeceğim
belki çok başka, çok alakasız şeyler düşüneceğim
ama en çok kurtulmak istediğim şeyleri
bir bir suya salıverdiğimi hayal edeceğim
yıllardır omuzlarımda taşıdığım kamburlarımdan
belki o an vazgeçeceğim
sonra kısa sürmesini umduğum bir anda sen geleceksin aklıma
gözlerim suya karışacak o anda
su bir anda dünyanın merkezine doğru akmaya başlayacak
seni, suya verdiklerimi, belki gözlerimi, alıp içine çekecek
İşte o anda bitecek
Ve bir döngü daha tamamlanacak, başladığı yere geri dönecek,
ben durgun suya bakacağım, arkamı döneceğim ve ilerleyeceğim.
Herkese iyi yıllar...

2010-12-22T01:58:00.001+02:00

ağzım içindir tadlar ve şarkılar
demesiz söylemesiz
su akarında gezdiğimdir

demetinden çözülmüş sözcükler
güneşim, buğdayım
çatıp bildiğimdir

bulut kıvamında hayal
olup, indiğimdir
indirdiğimdir

benim değildir
sahipsiz sırtımda
dervişin rüyasına giyindiğim
hırka, tenim emanetimdir

su akarında gezdiğim
çatıp bildiğim
kor susup söylediğimdir

yol dediğin
tabiattan kovulanı
toprağın kabul ettiğidir

göçmedim, konduğum yer yeni benimdir

M.M.

Sosyal Medya Kullanım ve Katılım Düzeyi ve Mobil Cihazların Buna Etkisi

2010-12-19T00:12:00.002+02:00

Efendim merhabalar;
daha önce sosyal medya ile ilgili bir araştırma yaptığımdan bahsetmiştim. Hıh işte şimdi onun veri toplama ayağına gelmiş bulunmaktayım. Katılımlarınızı bekliyorum.
Ankete burdan ulaşabilirsiniz;
http://www.jetanket.com/s/sosyalmed
Şimdiden teşekkürler.
Bu arada anketle ilgili her türlü yorumunuzu blog üzerinden de bildirebilirsiniz..=)

2010-12-17T03:59:00.001+02:00

hani
bazen
akustik bir gitarın
tellerinde dolaşıyor ya hislerin
tanımlayamıyorsun
anlatamıyorsun

bir fotoğraf karesine bakmaktan korkup
her gecenin en ıssız yerlerine saklıyorsun
en açılmadık sırlarını

ve her gece
yastığının altından çıkardığın sözlerini kirpiklerine sürüyorsun
yaşlarınla yıkayıp
dudaklarına gömüyorsun
her gece öpüp koklayıp yine yastığının altına koyuyorsun
kendine bile söyleyemediğin
nazenin sırlarını

ama biliyorsun
bir eğretilik var gülüşünde
kirpiğinin bakışınla kesiştiği yerde
bir gölge
ustalıkla sakladığın

ve akıllarda kalan
canı acıtan;
kaybettiğim sözlerini
geri verir misin
unuttuğun kokumu
göndersem saçlarımın arasından?...

Ne garip üstünden bunca zaman geçmesine rağmen içini içim gibi bilmem.

2010-12-13T21:29:00.000+02:00

"Seni uzaktan seviyorum...." diye düşündü erkek içinden. "Yaklaşmadan, anlatmadan, anlaşılmadan.... Ben seni beklentisiz seviyorum. Hiçbir şey ummadan, talepte bulunmadan, hayal bile kurmadan. Kendi içimde taşıdığım sessiz sedasız bir sır bu. Ben belki de senden çok bu sırrı seviyorum."
Sırrın senden bile güzel çünkü, senden bile özel. Sırrın bir billur kadeh, kırılmasın diye yüreğimde taşıyorum. Sırrın nazenin bir mum alevi, sırf yanmaya devam etsin diye karanlığı gündüze yeğliyorum. Kimse bilmiyor, bilmesi de gerekmiyor. Hem kim ne anlar? Ateş bu, hep düştüğü yeri yakar. Bense ne bir şeyleri değiştirmek peşindeyim, ne bir yere varmak. Ne sahip olmak derdindeyim, ne kendimi kanıtlamak. Her şey olduğu gibi kalsın istiyorum. Ben hep bir sıfır mağlup olayım; sen hep uzak bir hayalden ibaret. Sen olduğun gibi kal. Ulaşılmaz. Dokunulmaz. Koklanılmaz. Ben olduğum gibi. Dünya olduğu gibi. Merkez Efendi'nin dediği gibi, "her şey zaten dengede ve ahenkte, canım efendim. Her şey zaten merkezinde."
Ben senin ismini tarçın kokulu akide şekeri gibi tutuyorum ağzımda, damağımda, ruhumda. Kaygılarını biliyorum, yalnızlıklarını, kırgınlıklarını ve hırslarını da. Kalbinin ritmini duyuyorum; yanında olmasam, elini tutmasam da. Ruhunun en çirkef, suretinin en çirkin, zihninin en çiğ hallerini biliyorum; hiçbirini gözlerimle görmemiş olsam da. Ne bir mükafat verdin bana ne bir ceza. Ama cennetini de biliyorum, cehennemini de.
Seni olduğun gibi sevdim, tüm günahların ve arızalarınla. Uzaktan sevmenin en güzel yanı bu zaten. Kimseyi değiştirmeye kalkmıyorsun. Her şeyi olduğu gibi kabulleniyorsun. Aynı gökkubbenin altında yaşadığımızı bilmek yetiyor bana. Başımızı kaldırdığımızda gördüğümüz sema aynı, yıldızlar aynı, dolunay aynı. Bunu bilmek yetiyor bana. Umurumda değil ki nerede uyuyorsun, kimin yanında.
Bacağında şarapnel parçasıyla yaşayan bir asker gibiyim. Etimde yabancı bir madde, kemiğimde bir metal parçası gibi duruyor aşkın bende. Başkası duysa korkar, "aman" der. "Nasıl olur? Böyle de yaşanır mı?" Halbuki ben alıştım. Rahatsız etmiyor beni, onu anladım. Şarapnel ve ben, gül gibi geçiniyoruz, yanyana ama karışmadan birbirimize.

"Seni uzaktan seviyorum...." diye geçirdi kadın içinden ve başını çevirdi. Bakmadı bile ondan yana. Bakması gerekmedi.
Ne güzel uzaktan sevmenin rahatlığı, hafifliği, beklentisizliği. Herkesin habire birbirinin hayatı hakkında konuştuğu bu dünyada "biz" diye bir şey olmayınca, hakkımızda konuşacak bir şey de bulamıyorlar ya, ne güzel. Özgürlük işte!
Sen özgürsün. Dilediğin zaman gidersin aklının estiği yöne. Tutsaksın bir o kadar. Mecbursun kendi sorumluluklarına, alışkanlıklarına, hayatına. Yapışmışsın kabuğuna. Hayalimdeki sen gerçek senden daha özgür aslında. Görsen, hayalimdeki seni kıskanırsın.
Seni sevdiğimi söylememekteki ısrarım bu yüzden. Her şey böyle daha duru, daha güzel. Söylesem büyü bozulur. Zaman ağırlaşır, zaman hantallaşır. Doğallık kaybolur, konuşmalar yapaylaşır. Söylesem dünya durur, bir daha hiçbir şey aynı olmaz. Sen değişirsin. Bir başka hal gelir üzerine. Bir beklenti, bir istek, bir kıvanç, gizliden gizliye bir kibir siner bakışlarına. "Aşıklar kibirli olur" demiş şair. Sevdiklerini fethedilmiş bir kale gibi görmeye kalkarlar. Bense hayat boyu susmaya razıyım, o kibiri gözlerinde görmektense.
"Böyle adama
Yaklaşmaz hiçbir güzellik
Doğduğu günden beri kalbinde bir delik,
Almak için bütün sızıları içine."
Oğuz Atay tanısa, seni anlatmak için söylerdi bunları. Bütün sızıları içine çeken adamsın çünkü. Bir de beni almanı istemem o delik kalbine.

Uzaktan sevmek daha güzeldir bazen. Ne incitir, ne acıtır. Ne yaralar ne kanatır. Gözlerinle görmediğin ama sesini duyduğun, varlığıyla huzur bulduğun bir denizin yakınında yürümek gibidir böyle sevmek..... Uzaktan sevmek en güzelidir bazen.

Elif Şafak

23.

2010-12-10T18:28:00.001+02:00

Hayatım bütünüyle bir "sıcak-soğuk oyun"u içinde geçiyor. Bu ara okuduğum kitaplardan, izlediğim filmlerden korkar oldum. Okudukça, izledikçe "sıcak"a yaklaşıyorum ve bu da gündelik hayatta biraz yalnızlık demek galiba. Hiç bitmesin insanoğlunun içine olan yolculuğu, hiç de bitmez zaten ama sadece birkaç insan farkındadır bunun. Aslında herkesin içinde bir parça da olsa vardır bu keşif çağrısı, bazılarında biraz, bazılarında biraz daha fazla... İşte ben bazen çok yaklaşıyorum bu çağrıya, çok yakından geliyor ses, işte o zamanlarda yüreğim "sıcak sıcak" diye çırpınmaya başlıyor. Doğru yolda olduğumu hissediyorum, sesin geldiği yöne doğru ilerlemek istiyorum. Tam o anda bir şey oluyor, biri kolumdan tutuyor, biri arkamdan sesleniyor, biri yapmam gereken şeyleri işaret ediyor, bunlardan hiçbiri olmazsa şöyle bir dönüp arkama bakıyorum. İşte o anda çok güçlü bir rüzgar yine beni hayatın ortasına öylece fırlatıveriyor, zamanın herkesçe algılanan boyutuna geri dönüyorum sanki. Gündelik hayatın gereklerine geri dönüyorum ve yüreğim hızla soğuyor. Uzaklaşıyorum özüme ya da dünyanın çekirdeğine olan yolculuğumdan, biletimi oracıkta bırakıp geri dönüyorum, yanıyor haliyle... Ve en kötüsü de ben hayatımdaki her şeye kendimi çok hızlı bağlıyorum, işte öylece devam ediyorum uzun süre yaşamaya. Başarılı oluyorum, mutlu oluyorum, paralı oluyorum ama içimdeki çağrıyı hiç susturamıyorum, her daim içimde tatmin olmayan bir köşe kalıyor ve yargılayarak bakıyor sanki bana, bir tarafım utanıyor sanki benden. Oysa ki yanlış hiçbir şey yapmıyorum birçok insana göre. Ama sanki içimde bir yere ihanet ediyorum.Ama böyle anlarda hayat çok kolay oluyor, herkesle iyi geçiniyorum, uysal ve uyumlu oluyorum. Ne zaman ki yine kulaklarımda o çağrı; asi, uzak, dili biraz sivri belki, hani herkesin çok da sevmediği... Öyle anlarda yanımda olmayanlar da yok değil. İşte ben çok uzun süredir bu arafta bir o tarafa bir bu tarafa gidip duruyorum. Hiçbir yere tam olarak ait olamadan ve hiçbir zaman etrafımdakileri ve de içimdekileri tam olarak tatmin edemeden geçiyor günler...
___________________________o____________________________________________
C.M.: You're just living, man. You're just there, in that moment, in that special place and time. Maybe when I get back, I can write a book about my travels.
W.W.: Yeah. Why not?
C.M.: You know, about getting out of this sick society. Society!
W.W.: Society! Society!
C.M.: Society, man! You know, society! Cause, you know what I don't understand? I don't understand why people, why every fucking person is so bad to each other so fucking often. It doesn't make sense to me. Judgment. Control. All that, the whole spectrum.

2010-12-10T12:09:00.000+02:00

Bu sabah uyandım, camdan baktım pek gayriihtiyari olmayan bir tavırla çünkü birkaç gündür hava şartlarıyla ilgili haberler sıkça dönüyor her yerde.
Baktım, bu kışın ilk karı yağıyor semalarımdan.
Sebepsiz bir huzur kapladı yine tüm hücrelerimi,
yine bir süreliğine susturdu içimdeki isyanı.

2010-12-04T01:08:00.000+02:00

"Sahi 'yarim' ne güzel kelimeydi. Ağızda akide şekeri. 'Yarim' der, sonra bir es verir, gayriihtiyari susardın. Söyleyecek söz kalmazdı ardından."

Elif Şafak

Firarperest

2010-12-04T00:30:00.000+02:00

Vallahi insanlar bir yerde birbirlerine benziyorlar, hani bir sürü kod, bir sürü olasılık var tamam ama yakınsıyorlar abi yapacak bir şey yok.

2010-12-01T22:09:00.000+02:00

Bu yazı,
beni bu gece ağlatan herkese.
Kim okusa anlayacak kendine mi değil mi
Ellerimi uzattığımda ulaşamadıklarıma
sesimi duymayıp gözyaşlarıma dokunamayanlara
ağladığım gecelerden habersiz uyuyanlara
Ne kadar üzgün ne kadar kırılmış olduğumu gözümün içine bakıp anlamayanlara
Dahası gözümün içine bakmayanlara çokça zamandır
Öyle kırıldım ki tamiri yok artık bunun
hani bir çizgi vardır dönüşü olmayan
ordayım
bakıyorum
kimse yok.

yağmurlu bir sabahta sevdim ben bu şarkıyı...

2010-11-30T20:54:00.000+02:00

...İnandım,
öyle güzel anlattın..
...Uyandım,
öyle güzel ağladım...

2010-11-24T21:30:00.002+02:00

Bilmem ki ne demeli
Hiçbir şey kendine benzemiyor artık
Kasım bile üşütmüyor eskisi gibi
Bir şeyin asl'ını bilememek ne zor
Değişimin sürekliliği gözümü korkutuyor bazen.

Alakasız Not: Bugün senin de Küçük İskender'i sevmediğini öğrenmek beni ayrıca mutlu etti=)
Alakasız Not2: Aynı vesileyle Küçük İskender'in en sevdiğim şarkılardan birinin sözlerini yazdığını öğrenmek (hatırlamak) de ayrıca üzdü.

Söğütlüçeşme

2010-11-23T23:08:00.000+02:00

- Artık metrobüs durağı ismine sahip bir peynirimiz var.
+ ya da metrobüs durağı bizim peynirin ismine sahiptir.

Çaylar ve de Kahveler

2010-11-23T21:24:00.002+02:00

Şu dünyada çaylar kahveler hiç soğumasa ama o saçmasapan metal-plastik bardaklarda değil, bildiğin yurdum porseleninde!...

2010-11-20T00:03:00.001+02:00

inanmasaydım,
yaşayamazdım...

2010-11-16T18:19:00.000+02:00

Benim nezdimde adam dediğinin ağzı iyi laf yapmalı, çok konuşabilir boş olmadığı sürece, ben onu dinlerim saatlerce ki ben de az konuşmam şimdi doğruya doğru.

İşte o adamlardan bir tanesiyle yıllar sonra tekrar karşılaştım. Bir sandalyede oturmuş, sırtını şehrin kalabalığına dönmüş, önünde upuzun ışıl ışıl bir yol, güneş batmış ufaktan ki o da açmış ufakları. Bu ufak ufak içen ama büyük laflar eden adamla biz o gece uzun uzun muhabbetler ettik, o anlattı inceden ben daha çok dinledim. En çok sazlı sözlü diye betimlerim onu, ama sazı sözü hovardalığından gelmez -öyle olsa bile orasını zaten ben bilmem- sözleri ahenklidir bu adamın. "Babacan" deyince aklına nasıl bir resim geliyorsa işte bu adam o, kapat gözünü hayal et. Işıklara baktığından mı nedir gözlerinden bir pırıltı geçiyor yaş desem değil hani bazı insanların gözleri parlar, bazen olur durduk yere ağladın mı sen diye sorarlar, yok dersin ağlamadım, o ne idüğü belirsiz ışık hep durur orda... Geçmeyen bir yarası var, anlarsın, gözündeki yaş-ışık karışımı o şeyden... Bu adamların ortak özellikleri vardır, inanırlar, saygı duyarlar ve yüreklendirirler.

İşte ben geçtiğimiz cuma liseme gittim yıllar sonra ilk kez, sırf o orda diye. Aldı beni sınıfına götürdü konuşmacı diye. Nasıl küçük nasıl bihaberler, gözlerinizin içine içine bakıyorlar, anlamaya çalışıyorlar, hayran oluyorlar, etkileniyorlar, eğleniyorlar. Ve bunları sadece gözlerinden anlayabiliyorsunuz. Bir kez daha hayran oluyorum mesleğine, mesleğini gerektiği gibi yapışına, içindeki umudu yıllara ve yaşananlara rağmen kaybetmeyişine (ve anlıyorum ki hayatının sonuna kadar da kaybetmeyecek).

O sıralarda oturuşumun üstünden tam 5 yıl geçmiş olmasına şaşırarak; merdivenlerinde koştuğum düştüğüm, beklediğim, oturduğum, camlarında geleceğimi ve daha bir sürü şeyi hayal ettiğim, bahçesinde nefes aldığım bu yerden ayrılıyorum, zamanın bu denli geçmesini anlamlandıramayıp zaman olgumu yavaştan kaybederek...

Asabiyim.

2010-11-13T16:44:00.002+02:00

"Zeki Müren'in de bizi görebileceği günler" gelmeden bu sosyalliğin de medyanın da hiçbir anlamı yok, anladım!

Alt metin: her şeyi herkesi takip ediyoruz, iyi b.k yiyoruz da uzakları yakın edemiyor hala bütün bu teknolojiler yalan onca emek palavra hatta belki daha da uzak ediyordur bizi bize...

2010-11-09T18:10:00.000+02:00

Sanki az sonra Türkçe söylemeye başlayacak...
Hep böyle hissediyorum nedense sözlerden hemen önce.
Ben şimdi gidiyorum.
Mecburi sosyalleşmenin benim bünyemde işe yaramadığını gün boyu deneyimlemiş olup, tek başıma.
Bu rüzgar, bu şarkı, bir takım sokaklar beni çağırıyor...

"Sözlerimi Geri Alamam", Aslında hiçbir Şeyi Geri Alamam.

2010-11-09T00:00:00.001+02:00

Benim; çiçekli , dikdörtgen bir masanın başında ince belli bardağımdan çayımı yudumlarken bir yandan da sarma sardığım başka bir dünyada,
belki,
kimbilir...

foto: http://kolaylezzetler.blogspot.com'dan

2010-11-08T23:14:00.001+02:00

Beni hiç olmayacaklara inandıran adam hadi göriyim seni...=)

2010-11-06T23:52:00.000+02:00

Efendim, ben bu akşam odamda masum masum ders çalışıyordum, bütün gün ve nerdeyse bütün hafta yaptığım gibi, tamam itiraf ediyorum birazdan bahsedeceğim olay meydana geldiğinde dizi izliyordum ama ara vermiştim yemek yemek için.=)
Bir arkadaşım tiyatroya gelir misin bu akşam bir oyuna gidiyoruz dedi, sana da bilet alalım, yok dedim ben ders çalışacağım sağol.
Birkaç saat sonra arkadaşıma bir telefon geldi ve birlikte gidecekleri bir arkadaşlarının gelmekten vazgeçtiğini öğrendi, bunun üzerine tabi bana daha da ısrarlı bir şekilde gelmek isteyip istemediğimi sordu.=) Yeterince ısrar üzerine ve de sanırım mevzu bahis olan şey tiyatro olduğundan hayır diyemedim.10 dakka içinde giyinip çıktım. 45 dakika sonra Taksim'deydik! Oyun "Bedensiz Kadın", Hırvat yazar Mate Matisic tarafından yazılmış. Yaklaşık 1buçuk saat süren tek perdelik bir oyun. Ben çok beğendim, özellikle de oyunculuğu. Tabi bir de devlet tiyatrosu olması nedense beni ayriyetten cezbediyor, bir havası, bir büyüsü oluyor sanki o oyunların, oyuncuların...
Velhasıl kelam gidiniz, görünüz derim ben=)
Herkese iyi seyirler!!

http://www.mybilet.com/eventinfo.php?eventid=8165

2010-11-06T02:30:00.001+02:00

Bugün
Bebek'te
bir araba
gördüm
ben.
Bir kor
düştü
içime.

Sonra aklıma şu dizelerle geldin;
"hayatı, bir başkasının pantolonu gibi küçültülmüş, daraltılmış..
ilk sahibinin o pantolonla yaşadığı şeyler, yani pantolonu pantolon yapan anılar,
bazı ilkbahar bereleri yüzünden yapılan yamalar, ter tüketen yazlar...
yaşananlara bir beden büyük geliyor artık hayat!"

2010-11-04T00:47:00.001+02:00

Sosyal medyayla ilgili bir araştırma yapıyorum bir süredir, okuyorum, soruyorum, gözlemliyorum. Tabi ben neresindeyim bu sosyal medyanın hangi uygulamalarına dahilim, hangi uygulamalarını reddetti beynim uzun süre ve sonra neden dahil oldum bunlara, bunları sorguluyorum zaman zaman.
Sosyal medyanın en kendime yakın hissettiğim tarafı bloglar, şu anda bulunduğumuz ortamdan da anlayabileceğin gibi. Neden diye soracak olursan, hiç bir maliyet ödemeden milyonlarca insana kendini ifade etme olasılığına açıyorsun kapılarını.Ben birçoğumuz gibi aktif bir sosyal medya kullanıcısı ve takipçisi olarak en çok şunu görmekten mutluluk ve hüzün duyuyorum sanırım ve içime ümitler akıyor aynı anda;
okuduğum bir blog yazısında, bir alıntıda, paylaşılmış bir video'da kendini bulmak. Nasıl oluyor da bu insan benle aynı şeyi düşünüyor, hissediyor ve aynı kelimelerle hatta içimde hissettiğim fakat bulamadığım doğru keilmelerle bunu ifade edebiliyor. İşte bu duygu bambaşka! Bir anda heyecanlanıyorsun, seviniyorsun, sonra bu insanı tanımadığına, bir yerlerde karşılaşmadığınıza üzülüyorsun, ama böyle insanlar olması dünya üzerinde bir yerlerde(seninle aynı şeyleri düşünen hisseden ve bunları ifade edebilen) garip bir ümit veriyor içine, garip bir ilham belki de...
Ben sosyal medya üzerine bu kadar duygusal bir araştırma yaparken bir bilgisayar oyunu üzerine yazılmış en az benim kadar duygusal bir inceleme yazısı okuyorum, neden bilmiyorum...

2010-11-02T17:49:00.002+02:00

O değil de yolumun üstüne koskocaman Nutella kavanozu koyan reklamcılara sesleniyorum:
"Ayıp!"

2010-11-02T17:30:00.001+02:00

2010-11-02T00:59:00.003+02:00

Bu sandalyede oturmayı da
Bu camdan bakmayı da
Her gün bir kez daha hayran olduğum bu binaların
Her gün başka bir yerini keşfetmeyi de
seviyorum,
çok,
Hı özlemiyor muyum,
çok
.

2010-11-01T17:24:00.001+02:00

Bugün bir hocaya sırlarımı açtım!
Yani yanlışlıkla oldu aslında=)...
Daha dönemin başında istediği bir ödevi yapmıştım(işte ilk heves okul yeni açılmış hemencik yapmıştım ödevi verdiği gece), sonra hoca toplamadı o ödevleri ama benim yanımdaydı işte bir sayfa bir şey.
Huyumdur, yanımdaki herhangi bir kağıt parçasına yazarım, özellikle de yalnızsam muhakkak bir şeyler geçer içimden, bir şarkı, bir söz, bir paragraf..
Hıh işte bu sefer bildiğin paragrafı yazmışım sen ödevin arkasına...=)
Hoca bugün "aa ben size ödev vermiştim, unuttum sandınız dimii nıhaaaa" deyince ve sınıfta ödevi bir tek ben yapmış olunca, bir trade-off yapmam gerekti, ya hoca yazdıklarımı ve de ödevi okuyacaktı ya da hiçbir şeyi. Nedendir bilinmez, ben hepsini okumasını seçtim..=)
Karalamaya çalışıyorum yazdıklarımı, "karalama karalama ver sadece ismini yaz ben oraya bakarım" dedi, nasıl yalan!=))
İlk arkasını okuyacak sayfanın, gülecek kendikendine, belki düşünecek birazcık ama ben şunu biliyorum ki hocayla aramda bir sır olacak artık, ister istemez=)
Diğer ders gelip bana manalı bakışlar atıp "Aysun ne iş" derse hiç şaşırmayacağım.
Eh artık arkası haftaya...=)

bugünün şarkısı bu olsun..=)

2010-10-28T09:58:00.001+03:00

we're holding on to the pain, because it's all we have left...

2010-10-28T02:10:00.000+03:00

no one knows...
really,
exactly.

...

2010-10-26T17:18:00.000+03:00

2010-10-25T09:05:00.000+03:00

Öyle yoruldum ki bu gurbetlikten,,
otogarlarda ardımda kalanlara el sallamaktan,
ağladığını göstermemeye çalışmaktan.
Sevdiğim çok az insanın da yanım da olmalaranı istiyorum.
Çok şey mi istiyorum?...
Hepsi birden uzak olmamalılar en azından,
en azından uzandığımda ulaşabilmeliyim.
Gelmek değil de şu gitmek yok mu...
"Gitmek" birin-den, bir yer-den..
Gitmek...
Fiilin zarfı ismin ayrılma halinde zaten... Hani cümlenin yapısında hüzün.
41 numaralı bir koltukta yine veda ediyorum en sevdiklerimden birine... En çok sevdiğimin belki de hayatının en önemli zaman dilimine şahit olamıyorum. Her gün yüzüne bakamıyorum, elini tutamıyorum. Oysa o öyle ufacık ki, kendisi daha küçücük sarı saçlı bir bebek, nasıl bebeği olacak onun?
Ve benim teyze olacağım günler mi geldi?...
Daha dün değil miydi, aynı okula gitme hayalini kurduğumuz, evdeki kumaşlardan bez bebek yaptığımız, köydeki evin duvarlarına şirinler köyü çizdiğimiz günler...
41 numaralı koltukta, elimde plastik bardakta 3ü1aradam ki ben 2si1arada içerim, eyüp sabri tuncer kolonyalı mendilim, karşımdaki ekranda buz devri3 ve de içimde karmakarışık duygularla yine bir şehre veda ediyorum...
Önce arkamdan el sallayan 2 pardon 3 kişi, sonra ışıl ışıl parlayan dükkan ışıkları, evler, yollar, her biri ardımda kalıyor, birer birer...
Başımda hafif bir ağrı, midemde ufak bir bulantı, kalbimde gittikçe azalan bir sancı ve ben gidiyoruz.
Hoşçakal güller şehri, gül yüzlüme iyi bak...

24.10.10

22.00

2010-10-20T00:45:00.001+03:00

Bebek'e yürüyerek 10 dakikada varmanın mutluluğu...

Risk Management

2010-10-19T03:07:00.009+03:00

Yaşanan onca hayal kırıklığı, onca acı, birini defalarca kaybetmenin verdiği kaybolmuşluk duygusundan sonra ve belki de bir sürü bambaşka kötü şeyden sonra öyle bir an gelir ki şuraya gelirsin:
"Tekrar gülecek miyim?"
Ve "Evet", bu sorunun cevabı, evet...
Asla bilemezsin aynı şeyleri yaşayıp yaşamayacağını, asla bilmeyeceksin de, an gelir tekrar yaşamak riskini alırsın, an gelir birine tekrar güvenmek riskini alırsın, an gelir sonunu asla bilemeyeceğin o yolda yeniden yürüme riskini alırsın...
Bir gün gelir ve gerçekten çok komik bir şey olur; yeniden gülersin anlayacağın,
ve acı içinde farkedersin, hayat o noktada devam etmeye başlamıştır, farketmeden başladığın noktaya dönmüşsündür, hiçbir şey yaşamamış gibi yine ve en baştan hayattaki tüm risklere kapılarını açmışsındır.
Köprüler vardır hayatta, bazılarının başında beklersin çok uzun süre, bazılarınıysa koşarak geçersin, bazılarını yavaşça korkarak belki de, ama hepsini geçersin sonunda.
Yaşadığın her şeyin bir sebebi olduğuna inanmak istersin, diğer türlü çok boş ve anlamsız olacaktır...
O anlamsızlığı göze aldığın an esastır aslında.
Her şey ve herkes gittiğinde elinde kalan şeyler olmalı, sadece sana ait, sana has, "seni" san'a hatırlatmayı sağlayan...
Herkes uyuduğunda sokak lambalarının ışıkları yansırken karşındaki kapıya solunda bir balkon varsa ve de köprünün ışıklarını görebiliyorsan baktığında, bu şarkıyı dinle... Ve bu şarkıyı dinle, beni sana hatırlatsın... Ya da seni sana hatırlatsın...

ever thine.
ever mine..
ever ours...

2010-10-16T00:25:00.000+03:00

Google'da bir şey ararken yazılmaması gereken kelimeler var;
"liseli kızlar", "first time" vb. gibi, zamanla öğreniyorum=))

"Herkes"e Günaydın.

2010-10-14T09:33:00.001+03:00

İnsan yürüyünce yollar yeniden kurulurmuş önünde,
pencerelerim var yine,
ağaçlarım yeşil
ve
yağmur yağıyor
huzur içinde...

2010-10-13T22:45:00.003+03:00

sex and the city'yi bitirmenin dayanılmaz hafifliği=))

2010-10-13T22:43:00.000+03:00

"I am someone who is looking for love,
real love,
ridiculous,
inconvenient,
consuming,
can't live without eachother
love "

2010-10-11T00:18:00.001+03:00

one

2010-10-07T14:00:00.000+03:00

şimdi ben bir şey söylesem fazla kaçar

sen bir şey söylesen eksik

konuşurken de susabilirmiş insan

ve susmak sessiz bir eylem değilmiş esasen

ne yazmak ne yaşamak bazen

safi susmak

her fırsatta yola çıkmak...

"çok adam gördüm
kendisi zannettiğinden az.
bakıyorum beni yansıtan her şeye,
zannettiğim gibi değil canfeda,
zannettiğim gibi değil"

2010-10-05T14:53:00.002+03:00

hani bi laf var ya
"Allah sevdiği kuluna önce eşeğini kaybettirir, sonra da buldurup sevindirirmiş" die,
hıh işte o benim için söylenmiş...

Mary & Max

2010-09-25T02:09:00.002+03:00

İki gecedir şunun başına oturup bambaşka bir şey yazacakken bambaşka bir şey yazıp kalkıyorum. Yine öyle oluyor şu an. Tamamen bir arkadaşımın yayınladığı bir şarkı yüzünden, şu anda fonda çalıyor. Biliyorum sen duyamıyorsun, ama boşver...
Ve şu an asıl şu an bambaşka bir şey çalıyor, biliyorum sen yine duyamıyorsun=))
Ve yine yazacağım şeyden vazgeçtim.=)
İyisi mi gel ben ilk başta ne amaçla oturduysam onu yazıyım...;

Evimizin her bir yerinde türlü türlü iklimler yaşanmakta bugünlerde, ben bugün kendi odamı seçtim, oturdum, sonbahardan kışa dönüş yapıyordu kendisi, kahvemi yapıp pofidik yastıklarıma yaslanıp, üşüyen ayaklarımla birlikte izlemeye başladım Mary&Max'i.
Ben genelde beğendiğim bir filmi bitirdiğimde, içimde bir güzellik kalır, filmden izler bir iki, çok sözüm olmaz genelde, gülümseyip "güzeldi ya" derim ve geçerim ama bu öyle değil!
Çünkü bir filmin nesini beğenirsiniz genelde; bir sahnesindeki bir duyguyu, konusunu, çekim açılarını ya da ya da ne biliyim size hatırlattığı herhangi bir şeyi...
Ama bu film öyle değil! İddia ediyorum!=)

Hani bir iş yaparsınız çok uğraşırsınız, her bir detayıyla ayrı ayrı ve bittiğinde "hıh şimdi oldu, çok içime sindi" dersiniz. Bence bu filmi yapanlar da bittiğinde tam olarak böyle olmasa da buna benzer şeyler söylemiş olmalılar=)
Bu filmin konusu, aktörün bakışı, çekimi değil sadece, filmdeki tüm detaylar (detaylara dikkat çekiyorum çünkü gerçekten tüm detaylar incelikle işlenmiş)ayrı ayrı ve de birlikte güzeller.
Ben her insanın aslında ruhsal sorunları olduğunu düşünürüm, çünkü zamanla bedenimiz nasıl aşınıyorsa, ruhumuzda yaşadıkları karşısında bir takım aşınmalara uğruyor, sadece bunun her insanda farklı seviyeleri var ve bugüne kadar izlediğim filmlerden, okuduğum kitaplardan çıkardığım sonuçsa ruh hastası diye tabir ettiğimiz birçok insan aslında bu yaşadıkları bozuklukları perdeleme ihtiyacı duymayanlar. İşte filmde de buna benzer iki karakter var; biri 44 yaşında bir new yorklu diğeriyse 8 yaşında ilgiye muhtaç bir avustralyalı...
Filmin çekimleri 13 ay sürmüş;stop motion. Toplam yapım aşamasıysa 5 yıl. Daha bir saygı duydum.
Şöyle söyliyim ilk kez bir film için ekşi sözlükteki tüm yazılanları okudum=)
Öyle ince öyle güzel espriler var ki filmde... yani kısacası izleyin, izletin diyorum, hiç sevmem böyle konuşup konuşup beklentileri yükseltmeyi ama bu film haketti sanırım=)
"The reason I forgive you is because you are not perfect. You are imperfect, and so am I."

___filmi izleyin buraları sonra okuyun sonra bana kızmayın=)___
beyniyle gülümsemek, daktilodan "M" harfini söküp göndermek, ve de "take a seat" ve "and if a taxi goes backwards, does the driver owe you money?" esprisi, son olarak çocukların nerden geldiğine dair Max'in annesinin cevapları (bu böyle gider) en en beğendiklerimden, söylemeden geçemedim...=)

2010-09-24T01:51:00.001+03:00

yazdım

sildim

ben bugün 2 hediye aldım

doğumgünüm sandım

sonra bir cümle andım

dudağımın kenarında asılı kalan gülümsemenin üstünden atladım

not: "ve bu ayrı geçen doğumgünlerimizin sonuncusu olsun"

en çok bunu okudum..

gözümü en çok bu cümle doldurdu.

...

2010-09-22T16:13:00.002+03:00

2010-09-20T03:08:00.001+03:00

Yavru kedilerle telaşlı bir bekleyiş yaşandıktan sonra gözgöze; güzel, eski, gri-yeşil bahçelerde, aynı güzellikte umutlar yeşerdi, cuma günü.

2010-09-16T18:52:00.000+03:00

Aslına bakarsan,
ben istiyorum ki artık etrafımda onlardan olsun.
Çok da olmadılar hani bugüne kadar, belki de içimden taşıp gelen bu isyan ona.
Ama sıkılmışım hem de sandığımdan çok ama çok daha fazla.
Ve en çok da şaşırdığım ne biliyor musun, ben kendime bile nasıl bu kadar iyi rol yapabildim.
Şimdi bütün bu redlerim aslında yılların evetlerine karşılık.

Sometimes I believe in as many as six impossible things before breakfast.

2010-09-15T01:07:00.000+03:00

H:Have I gone mad?
A:I'm afraid so. You're entirely bonkers. But I'll tell you a secret. All the best people are.

2010-09-08T05:31:00.001+03:00

Renkler,
sesler,
sözler,
hatta yüzler bile değişse,
değiştiremeyeceğin şeyler vardır,
bir yerlerde bir şeyler aynı kalır,
çok ama çok derinlerde,
emin ol kalır...

2010-09-08T05:20:00.001+03:00

2010-09-06T01:36:00.002+03:00

Cümlelerimi yutmaktan yorulursam bir gün diye korkmaktan yoruluyorum bazen.

OUT

2010-09-03T02:34:00.000+03:00

Bindiği her taşıtta cam kenarına otururdu; bir gün her taşıtın tam kenarına oturması gerektiğini anladı; yalnız taşıtlarda da değil: Her fikrin, her sevgilinin, her duygunun tam kenarına oturmanın aslında dışarıyı seyretmekten daha anlamlı olduğunu, çünkü bir bakıma böylece dışarının da bir parçasına eklendiğini kimseye söylemedi.

Küçük İskender

2010-09-02T04:55:00.000+03:00

Bülent Ortaçgil dinleyip, hırka giymece.

Azıcık popüler kültür, Azıcık gündem

2010-09-01T01:09:00.002+03:00

*Söylemek için geç kaldığım şeyler var;
- Athena'yı tebrik etmek istiyorum, hem güzel müzik yaptıkları için hem de mükemmel sözler yazdıkları için yani aslında sözlerden çok emin olarak yazamadım çünkü küçük bir araştırma yapmış olsam da sözleri tam olarak kimin yazdığının cevabını bulamadım sanırım grupçak bir şeyler çıkmakta, bilen varsa söylesin?=)
Böyle hani açıp tüm albümlerini ardarda dinleyebildiğim ve kolay kolay şarkı atlamadığım nadir gruplardan. Ruh halinize göre hem neşelenip hem de "ulan nasıl bir laf etmiş bu adam yahu?!" diyebiliyorsunuz.
- İkinci olarak 12 Dev Adam'a başarılar!!!! Umarım yolları açık olur, bu şekilde giderler. Ayrı ayrı severim kerataları, hatta bilenler bilir lisede Hido hayranlığım vardı benimle dalga geçerlerdi=))

Not: ya şu sağdaki esmer ufaklık nasıl artis! Bittim!=))
- Ben Nev'i çok severim, özellikle lisede çok dinlemişliğim vardır. Aslında özünde ben nağme yapan adamları severim, kendisi de ziyadesiyle ve güzel bir şekilde yaptığından mütevellit kalbimizde ayrı bir yeri vardır. Ben de bundan cesaret alarak kendisinin alaturka albüm yaptığını duyunca çok heyecanlandım ve kendime hediye aldım bu albümü bir haziran günü -kendimi ne için ödüllendirdiğimi hatırlamasam da-. Ama sonuç hüsran oldu=( Sebebini hala tam olarak çözmüş değilim; şarkı seçiminden olabilir. Albüm toplam 10 şarkıdan oluşuyor ki sadece bunların 2 tanesi benim çok ama çok sevdiğim şarkılardan -Sevmekten Kim Usanır, Kimseye Etmem Şikayet-. Bunun dışında bir şey eksik, bir tat bir doku bilemedim..=)
- Bir kitap okuyorum bu aralar hatta okuma sürem fazlaca uzadı sanırım: Kadın Öykülerinde İstanbul. Ama onu da çok beğenmedim, hani ben yazsam İstanbul'da geçen bir kadın öyküsü bayağı atraksiyonlu, bayağı sürükleyici, bayağı içli filan olur diye düşünüyorum=))
Şaka bir tarafa da belki de çok şey bekleyerek mi yaklaşıyorum ben bu albümlere, kitaplara?
* Bugün belediye otobüsünde sevgilisinin yanından kalkıp otobüsten inene kadar beni kesen veled-i zina, sana diyecek sözüm yok, Allah sizin gibileri bildiği gibi yapsın.
* Yeni başlayan dizilerden birinin reklam panosundaki afişi beni çok düşündürdü bugün, bazen böyle saçmasapan şeyler bile anlamlı gelebiliyor insana; "Kararsız kalan, kendi kaderini yazamaz." Doğru. Ama kararsız kalmayanlar yazabiliyor mu dedim kendikendime , her zaman değil ama kararsız kalanların yazamadığı kesin. Sonra da şunu düşündüm; kararlı olup direttiğim şeyin olmamasına üzülmektense, kararsız olup çok da üzülmemeyi yeğlerim!(Buna sanırım züğürt tesellisi deniyor=))
* Eşit ve Özgür bir Türkiye için Referanduma HAYIR: Bu konuda çok şey açıklamama gerek yok sanırım.

HAYIR!
* Ve son olarak yaz bitti, her yaz bittiğinde iki şiir okurum ben, hep bir sebebim olur nedense, hiçbir şey olmasa yaz bitmiştir nihayetinde;
Murathan Mungan- Yaz Bitti
Murathan Mungan- Yalnız bir Opera
* Ve evet bugün "1 Eylül Dünya Barış Günü"! Bu mevsime böyle bir başlangıç yaraşır.
Kutlu Olsun!

İsterim ki Çok!

2010-08-27T01:08:00.000+03:00

Bülent Ortaçgil - Zuhal Olcay Biletleri - Biletix - A Ticketmaster Company

2010-08-24T05:47:00.000+03:00

Uzun zaman oldu yazmayalı elime defteri kalemi almayalı-yine almadım ya bakma sen-, içime dönüp dikkatli dikkatli bakmayalı, en azından benim için, benim gibi biri için...
Öyle mutluyum ki evimde, herkesten, her şeyden uzak, ıssız adada gibiyim, her şey elimde şimdi...
Hiç hayatınızda sizin için kötü gibi görünen olmasını istemediğiniz bir şey olduğunda üstünüzden büyük bir yük kalkmış gibi hissettiğiniz oldu mu?
Bana iki kez oldu.
Biri birkaç saat önce.
Biri daha önce bir sene belki daha fazla...
Hiç hayatınızda kocaman bir şey olduğunda yanından geçip gittiğiniz oldu mu?
Ben bunu çok yapar oldum, özellikle de son 4 yıldır.
Nasıl bir savunma mekanizması geliştirdiysem, kafamı bir yerden alıp hop diye başka bir yere koyabiliyorum, saniye sektirmeden.
Bu iyi bir şey mi yoksa kötü mü hala çözmüş değilim.
Son sürat bir şeyler değişiyor hayatımda ve ben bakıyorum, sanki bir durak noktası var ve oraya varmasını bekliyorum.
Öylece izliyorum, sabit, sakin, tepkisiz...
İçimde bir şey var, ne olduğunu çözemediğim garip bir ses, bir his...~
Garip bir şekilde ilk kez ne istediğimi biliyorum.
İlk kez bu kadar netim hayata!
İstemeden, şuursuzca yaptığım, olursa da olur olmasa da olur dediğim her şey geride şimdi.
Biliyorum ilk kez!

2010-08-24T02:41:00.000+03:00

Çok özlüyorum bazen, Aralık Ocak"ları..
Durup durup.

...üvercinka...

2010-08-23T04:59:00.001+03:00

Böylece bir kere daha boynunlayız sayılı yerlerinden
En uzun boynun bu senin dayanmaya ya da umudu
                                                              kesmemeye
Laleli'den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız
Birden nasıl oluyor sen yüreğimi elliyorsun
Ama nasıl oluyor sen yüreğimi eller ellemez
Sevişmek bir kere daha yürürlüğe giriyor
Bütün kara parçalarında
                           Afrika dahil

Aydınca düşünmeyi iyi biliyorsun eksik olma
Yatakta yatmayı bildiğin kadar
Sayın Tanrıya kalırsa seninle yatmak günah, daha neler
Boşunaymış gibi bunca uzaması saçlarının
Ben böyle canlı saç görmedim ömrümde
Her telinin içinde ayrı bir kalp çarpıyor
Bütün kara parçaları için
                           Afrika dahil
Senin bir havan var beni asıl saran o
Onunla daha bir değere biniyor soluk almak
Sabahları acıktığı için haklı
Gününü kazanıp kurtardı diye güzel
Birçok çiçek adları gibi güzel
En tanınmış kırmızılarla açan
Bütün kara parçalarında
                           Afrika dahil
Birlikte mısralar düşünüyoruz ama iyi ama kötü
Boynun diyorum boynunu benim kadar kimse                                                    değerlendiremez
Bir mısra daha söylesek sanki her şey düzelecek
İki adım daha atmıyoruz bizi tutuyorlar
Böylece bizi bir kere daha tutup kurşuna diziyorlar
Zaten bizi her gün sabahtan akşama kadar kurşuna                                                             diziyorlar
Bütün kara parçalarında
                            Afrika dahil

Burda senin cesaretinden laf açmanın tam da sırası
Kalabalık caddelerde hürlüğün şarkısına katılırkenki
Padişah gibi cesaretti o, alımlı değme kadında yok
Aklıma kadeh tutuşların geliyor
Çiçek Pasajında akşamüstleri
Asıl yoksulluk ondan sonra başlıyor
Bütün kara parçalarında
                           Afrika hariç değil

Cemal Süreya

Is Timig Everything?

2010-08-22T05:07:00.000+03:00

http://diziport.com/sex_and_the_city_3_sezon-izle/8_bolum/

2010-08-21T05:48:00.000+03:00

Bütün gece okan bayülgen dansı yapmak...=)))

20.08.10

2010-08-17T01:31:00.000+03:00

Penceremin önünden Athena ve Ümit Besen çalarak geçen gençler, garip bir şekilde ikinize de katılmak istiyorum=))

2010-08-15T03:47:00.005+03:00

masal gibi bir huzur bırakıp gider rüyalarıma...

2010-08-10T13:09:00.000+03:00

09.08.10/05.06

Sabiha Gökçen HL

Her şey geçmiş, bitmiş.
Yeterince yükseldiğinde, her şey ufacık kalırmış.
Dünya çok büyükmüş, Dünya çok küçükmüş.
Benim hayallerim küçücükmüş, aslında umduğumdan çok ama çok kolaymış.
Çok başka yerlerde bambaşka hayaller yaşanıyormuş, ki benim hayallerimmiş bir çoğu.
Bir rüyaymış, yine ben görmüşüm.
Çok düşünmüş, çok üzülmüşüm.
Belki de fazladan duygular bunlar.
An geliyor başka bir yerde başka birine aynı sözleri sarfedebiliyorsan, böyle bakabiliyorsan, bu denli kurtulabiliyorsan, bunlar abartılı duygularmış.
Ama yine benimmiş, içimmiş.
Hani yine olsa derler ya!...
Bu sefer bu hikayeyi ben yazmadım. Ama yine ben oynadım, belki de şimdiye kadarkilerin en iyisini hem de.
Işıklar yanarken dünyanın bir ucunda,
ışıklar sönerken bir şehirde,
küçücük bir çocuğun gözlerinde, ellerinde,
yeniyetme bir delikanlının hallerinde,
samimiyette,
yolda,
gitmekte ve yine gelebilmekte,
umudu gördüm.
Sabiha'da oturup günün ışımasını beklerken de yazdım.
Gözlerim mahmur, gözlerim yorgun, uykulu, gözlerim çok görmüş bayağı geçirmiş ama umutlular şimdi.

2010-08-04T02:07:00.002+03:00

...Strasbourg je t`aime...

2010-07-29T04:42:00.000+03:00

Bunu da söyledin ya..
Ayrıntı da verecek misin!?!
Daha ne kadar seviyesizleşecek bu merak ediyorum...

Bir dilek tuttum Thomaskirche'de...

2010-07-27T19:04:00.001+03:00

Başka bir yerden olsa da ışıl ışıl doğan pencereme aynı güneş. Başka kaldırımları adımlasam da bıraktığım izler benim. Her sabah bambaşka bir yerler de açsam da gözümü,
açtığım bu gözler,
aklıma düşenler,
gözümden düşenler,
dilimden düşmeyenler,
benim...
sen(s)in...

Season came, changed the time...

2010-07-25T20:11:00.001+03:00

bir takım gitmeler.

2010-07-22T01:05:00.000+03:00

"eski ile yeninin harmanlandığı bir yer var
işte orda sazların cümbüşü var."

2010-07-19T04:45:00.002+03:00

Aynur Doğan - Dar Hejiroke / Gönül Yarası |

2010-07-16T20:16:00.000+03:00

Gel bir iddiaya girelim senle. Ben ismimdeki "a" harfini koyuyorum ortaya yani anlamsız kalmayı göze alıyorum, ya sen?
_________________________________________________________________________________
Yaşadığı sürece insanın öğrenecekleri bitmezmiş ya, ben de bir şey daha öğrendim bu ara; bir insandan bir diğerine olan mesafe 10 küsur günmüş. Hız çağındayız demişti bir hocam, çağımızın kilit sözü "hız". Hızlı trenleri düşünmüştüm, iletişim hızını sonra interneti... Bazı şeyler düşünerek değil yaşayarak öğreniliyor. Meğer "hızlı kalpler" de varmış. Bir insanı "özlemek", onu "öpmek", "sevmek", ona "sarılmak", "gözünün içine bakmak", "birlikte gülmek", hepsi göreceli kavramlarmış. Bugün varolmaları demek, yarın da varolacakları anlamına hiç mi hiç gelmezmiş.
__________________________________________________________________________________
Bir rüya gördüm ben dün gece, sonra gözümü açtım, kaldığım yerden devam ettim. Hı hayra yormayı da ihmal etmedim.

Rengarenk=)

2010-07-16T18:59:00.003+03:00

2010-07-14T23:21:00.003+03:00

Şarkılarımı kirletme.

2010-07-09T18:55:00.000+03:00

Sıla & Efe Bahadır - Korkma

2010-07-09T00:02:00.001+03:00

Varlığını sorgulamaktan yoruldum.

2010-07-04T15:55:00.000+03:00

Aslında hiçbir şeyin anlamı yok bu hayatta. Sonuçta elinde kalan hiçbir şey olmayacak çünkü. Sadece senin hatırladığın birkaç anı dışında. Dünyayı kurtarmak diye bir şey yok. Çünkü kurtarılacak bir dünya yok. Dünya senin varlığınla eş değer, sen yoksan o da yok. Topluma yararlı olmak, insanlığa bir şey bırakmak, yaşamlarına anlam katmaya çalışan insanların uydurduğu şeyler. Yaşadığın bu dünya ve hayatın zihnindeki anılardan ibaret. Sen bu akıp giden hikayenin içine belli bir zamanında düşmüş bir alt hikayesin, varlığın genel hikayenin gidişatını etkilemeyecek, sen sadece ondan yararlanarak anılarını zenginleştirebilirsin. Ne üzüldüğün o sefil çocuklar, ne canını acıtan arkadaşın, ne seni aldatan ama bir türlü kurtulamadığın sevgilin, peşinde koştuğun okullar, yani üzüldüğün her şey bugün varlarsa yarın yoklar. Çünkü sen de yarın olmayabilirsin. Şu ana kadar inandığın, tutunduğun tüm değerler aslında oluşturulmuş şeyler; ahlak, doğru, yanlış, iyi, kötü.Gerçek olan bir tek şey varsa o da bu ve bu gerçekliği kabullenmek kolay olmuyor. Zaten hayatın rutininde çoğu zaman unutup gidiyorsun.

2010-07-02T21:47:00.001+03:00

Bu aramayışın,,,

2010-07-02T00:44:00.001+03:00

Gece, boğaz, ışıklar, Sertab, esinti, delice fotograf çeken geçkin kadınlar, 4 sandalye 5 kişi, renkler, sesler, sözler, en çok sözler, en çok sesler, en çok zihindeki görüntüler...

2010-06-30T01:17:00.002+03:00

Hayatı çok karıştırmamalı aslında öyle basit ki dengeler. Matematik biraz aklımı karıştırmış olabilir ama aslında dikkatlice baktığında yardım etmek asıl işi; evet aynı anda birçok değişkeni hesaba katarken net olmalısın bir yandan, sonuçlarında kesin, yaklaşık çözümleri tamlara yuvarlamalısın belki de.
Bu hayatta öğrendiğim şeylerden biri de şu; bakışlar asla yalan söylemez ve insanın içini okuyabilirsiniz onlardan...
Unuttuğum, kenara ittiğim, yok saydığım her şeyi bir bir çıkarıyorum masanın üstüne. Çünkü karşılaşınca bir yerlerde, öylece durduklarını görünce, şaşırmak istemiyorum artık.
Yaşanması gereken bir acı varsa yaşanmalı, ağlanacaksa ağlanmalı o an, gülünecekse gülünmeli, içte hiç söz bırakılmamalı bir bir dökülmeli. Neden bu saklama, içine atma, yok sayma,
yok artık!
Bir şey oldu evet.
İstediğim, içime dert olan, bana çok koyan, yediremediğim, ağzımı açmışım da dilimin ucunda kalmış sözcükler vardı.
Oldu.

"Seni karanlıklara bırakmak istemezdim
Anılarımı solmuş çicekle süslemezdim
Ardından acıtacak bir tek söz söylemezdim
Ben hiç hak etmedim ki böyle unutuluşu"

2010-06-28T18:01:00.002+03:00

Kararsızlık sorunumun üstesinden gelmeye çalışıyorum birkaç zamandır. İşe yarıyor, hayat karar verince daha güzel. Bir de verdiğiniz kararları uygulayınca tadından yenmiyor =) Herkese net günler...~

2010-06-18T23:31:00.001+03:00

Aradığım şeyi bulamıyorum, hiçbir anlamda. Hiç de bulamayacağım sanırım...

Bu da Öyle Bir Aşk

2010-06-18T00:56:00.001+03:00

"sırtımda çıplak
ıslak nefesin
bi gidip bi geliyor

biz senlen yatmıyoruz ki
yaşamıyoruz da
hep yarışıyoruz
sen mi ben mi
önce kim
ölümü öldürecek diye"

Can Yücel